Warstwy pojęciowe
Poboczna nazwa, osłabiony kontur i punktowy znak zachowują różną skalę obecności. Między nimi pojawiają się przerwy, stany pośrednie i odbicia. Najmniejsza zmiana nacisku wystarcza, aby podobne brzmienia rozeszły się na osobne tory.
Aliasy i pola
Alias formy jest poboczną nazwą, echem albo cieniem zasadniczego brzmienia. Nie wyczerpuje kształtu. Pole quantum pozostaje pasmem pomiędzy kilkoma nazwami. Quantum oznacza minimalny przeskok, który przerywa płynne przejście z jednego oznaczenia w drugie. Sąsiednie nazwy nie stapiają się w jedną opowieść.
Formy i fazy
Forma cicha utrzymuje niski próg obecności: częściowy kontur, osłabione imię albo stan zawieszenia. Rejestr faz zachowuje wewnętrzną kolejność zmian. Ten sam ton przechodzi od twardego do miękkiego, nie tracąc całej odrębności. Faza zmienia natężenie, a forma pozostawia krawędź.
Znaki i progi
Znak kwantowy pozostaje krótkim punktem na granicy pustego miejsca i nazwania. Nie ma przypisanej symboliki historycznej. Próg tonu zamkniętego stawia opór dalszemu rozproszeniu. Brzmienie zachowuje szorstką krawędź, zamiast przekształcać się w ciąg zdarzeń.
Wektory i matryce
Wektor śladu pobocznego utrzymuje ukośny kierunek zanikania. Minimalna nieciągłość przesuwa ślad względem pierwszej nazwy. Matryca cieni neutralnych zachowuje suche lub mleczne odbicia. Równowaga nie wymaga identyczności, lecz braku dominacji jednego tonu nad innymi.
Osie i moduły
Oś głosu zanikłego jest linią o opadającym natężeniu. Nazwa osiada niżej, zachowując resztę przebiegu. Moduł znaczenia kruchego ma niską odporność na pełne nazwanie. Delikatne przesunięcie rozchyla jego granicę, pozostawiając dystans zamiast jednoznacznego domknięcia.
Obieg neutralnych różnic utrzymuje te stany przy sobie. Nazwa ma brzmienie, forma kontur, pole rozpiętość, faza natężenie, a znak położenie. Żaden z tych wymiarów nie zastępuje wszystkich pozostałych.